เรื่องมันมีอยู่ว่า เข้ามหาลัยใหม่ๆ ต้องปรับตัวเยอะ
ทั้งเรื่องเรียน เรื่องเพื่อน เดินทางไกล
กลับบ้านก็เหนื่อยแทบบ้า เพราะฉะนั้น อย่าว่าแต่อัพบลอก
แม้แต่คอมพิวเตอร์ก็ยังแทบไม่ได้แตะ
มาคราวนี้ ขี้เกียจเปลี่ยนอะไรมากมาย
เอาไว้แบบนี้แหละ คลาสิคดี 555+ จริงๆแล้วไม่มีเวลา
เริ่มเรียนอีกแล้ว โดยที่ยังไม่ทันได้รู้สึกถึงวันปิดเทอม
--------------------------
วันนี้ก็ไปเรียนเป็นวันที่ 2 แล้ว เรียน 8 โมงเช้า
ก็ไม่ได้รีบอะไรมากมายหรอก รู้กันว่าคาบแรกมักไม่ได้เรียน
อือ ก็แวะซื้อสมุด สบายใจเฉิบ ซักพัก
เพื่อนโทรมาบอก "อิปริม เมิงรีบขึ้นมาเรย เค้าบอกผลเอฟ"!!!!
(คือประกาศว่าใครติด F นั่นเอง และแน่นอนยังไม่บอกเกรด)
เดินขึ้นบันไดมาด้วยใบหน้าตื่นตะหนก ทั้งกลัวทั้งอยากรู้
มือสั่น ใจก็สั่น มือเย็น แต่ใจไม่เย็นไปด้วยเลย
พอไปถึง อืม จารย์เค้าเอาผลลงไปแล้ว ต้องดูท้ายชั่วโมง
สรุปก็ฟังอะไรไม่รู้เรื่องเลย จดจ่ออยู่กับกระดาษสีขาวแผ่นนั้น
พอจารย์บอกให้ออกจากห้องได้ ก็รี่เข้าไปดูที่โต๊ะอาจารย์
ตรวจดูเลขทะเบียนทั้งหมดที่ปรากฏอยู่บนกระดาษแห่งชะตากรรม
โอ้ เยส!!!! ไม่มีเลขทะเบียนของปริม
น้ำตาไหลด้วยความปลื้มปิติ(เวอร์ค่ะเวอร์)
แต่ก็ประมาณอารมณ์นั้นเลยนะ คือวิชานี้มันสำคัญขนาดนั้นเลย
คือคนที่ติดเนี่ย จะต้องเรียน 5 ปี แน่ๆ มันมีหลายตัวไง
มีแคลคูลัส 1 ,2 ,3 ,4 ไปเรื่อย แล้วถ้าไม่ผ่านตัว 1
ตัว 2 ก็ลงต่อไปม่ได้ 3 4 ก็ลงไม่ได้
แล้วแคล 1 จะเปิดเฉพาะเทอม 1 เท่านั้น ไม่มีซัมเมอร์ ไม่เปิดเทอม 2
คือ ปีสองเทอม 1 ก็ต้องมานั่งเรียน แคล 1 ทั้งๆที่เพื่อนเรียนแคล 3 กันอยู่
คนที่ตกก็แทบร้องไห้เหมือนกัน 90 กว่าคน
อืมๆ รอดแล้วล่ะเรา โล่งๆๆๆๆ
----------------------------------
มีหลายเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย ในช่วงเวลาไม่กี่เดือนมานี้
เวลาผ่านไปเร็วมากจริงๆ มีหลายอย่างอยากเล่าให้ฟัง
หลายเรื่องเป็นเรื่องดี บางเรื่องแค่นั้นที่ไม่ดีนัก
แต่ไม่อยากเก็บมาคิดให้ท้อใจ
เอาเป็นว่า ตอนนี้มีความสุขดี แล้วก็ตั้งใจว่าจะตั้งใจเรียนมากขึ้น อิอิ
-------------------------------
มหาลัยสนุกดีนะ แต่ มัธยมสนุกกว่า
อืมๆ
---
