2006/Feb/17

วันนี้ตื่นเต้น รีบไปโรงเรียนแต่เช้า

(7.45น.)ก็เวลาปกติที่ไปโรงเรียนแหละ

มีงานที่โรงเรียน

คล้ายๆปัจฉิม แต่ยังไม่มีพิธี

ของจริงวันที 31 มีนา

ก็เหมือนให้ลาน้อง ลาเพื่อน

เพราะวันปัจฉิม คงไม่ได้เจอรุ่นน้องอีก

อยากเจอเพื่อนมานานแล้ว คิดถึงเพื่อน

พอไปถึง มอหกให้ไปนั่งกลางสนาม

ตากแดด มออื่นก็นั่งปกติ ในร่ม

นี่เราทำอะไรผิดวะเนี่ย

ต้องมานั่งเหมือนโดนทำโทษกลางสนามหญ้า

แดดก็ร้อน เซ็งแต่เช้า

ผอ.พูดอยู่ชั่วโมงนึง

แดดแรงมากๆ ไม่มีใครสนใจฟังผอ.เลย

นั่งหันหน้าชนกันเป็นวงกลม

แล้วก็คุย ไม่เจ๊อะกันนาน

พอผอ.พูดจบ ก็เรียกไปทีละห้อง

แจกปากกาคนละด้าม

พอหยิบขึ้นมามอง แทบเหวี่ยงทิ้ง

มันมีชื่อผอ.ที่กุเกลียด

พิมพ์หราอยู่บนด้ามปากกา

แล้วผอ.ก็พูดต่ออีกครึ่งชั่วโมง

ปริมใช้เวลาครึ่งชั่วโมงที่ไม่อยากฟังเรื่องซ้ำๆ

พยายามลบชื่อผอ.ออกจากด้ามปากกา

ทั้งใช้เล็บขูด เอานิ้วถู เอาผ้าเช็ด

ทำไมออกยากออกเย็นงี้วะ

ในที่สุดก็จางลงจนได้

มีที่ไหนวะ แจกของที่ระลึก

เอาชื่อตัวเองพิมพ์ แทนที่จะชื่อโรงเรียน

บ้าชิบห-

เซ็งอีกแล้ว เพราะยัยนี่คนเดียว

จริงๆแล้ว โรงเรียนที่ปริมอยู่ จะดีมากๆเลย

ถ้าผอ.ตายไปก่อนที่จะเข้ามาเป็นผอ.โรงเรียนปริม

ชีวิตมอปลาย มีความทรงจำเรื่องผอ.เรื่องเดียว

ที่ไม่น่าอภิรมย์ นอกนั้นก็โอเค

ได้เจอเพื่อนอีกก็สนุกดี

เศร้าลึกๆ ที่ต้องจากกัน

แต่ไม่ได้ร้องไห้เลย บรรยากาศไม่เศร้าขนาดนั้น

ทุกคนเฮฮา สนุกสนาน

ปริมว่าดีกว่ามานั่งร้องไห้อาลัยอาวรณ์กันนะ

อย่างน้อย ถ้าจะไม่ได้เจอกันอีก

ขอจำหน้าเพื่อนที่กำลังหัวเราะ

ดีกว่าเห็นหน้าเพื่อนกำลังร้องไห้

ตามมาหลอกหลอน

แต่วันนี้มันร้อนชะมัดยาดเลย

เห้อ

แล้วมิตรภาพ 6 ปี กับใครคนนึง

ก็มาจบลงดื้อๆ โดยที่ไม่ทันรู้ตัว

วันนี้ ไม่ได้คุยกับเค้าคนนั้นเลย

แทบไม่ได้ทักกันซักคำ

เศร้ากว่าตอนที่ต้องร่ำลาเพื่อน 30 คน

เพื่อนในห้อง ลากัน ด้วยความหวัง

ซักวันก็เจอกัน เศร้าทำไม

แต่กับคนๆนี้ บ้านอยู่ใกล้กันแค่นี้

ยังไงก็ต้องบังเอิญเจอกัน

แม้จะไม่ได้เอ่ยคำลา

แต่ก็รู้อยู่เต็มหัวใจ

มิตรภาพระหว่างเรา คงไม่มีทางกลับเป็นเหมือนเดิม

เค้าคนนั้น ไม่ใช่ผู้ชาย

ไม่ได้คิดกับเค้าอย่างอื่นนอกจากเพื่อน

เพื่อนสนิทที่สุดของปริม

วันนี้ เค้ายังคงเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของปริม

แต่ปริม ไม่ใช่เพื่อนของเค้าอีกแล้ว

ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรผิด

ไม่ได้บาดหมางกัน

แค่ระยะห่างระหว่างเรา มันกว้างขึ้นเรื่อยๆ

คงเป็นเพราะเค้ามีเพื่อนใหม่

เพราะเราอยู่คนละห้อง

เพราะสิ่งแวดล้อม

ไม่ได้อยากจะโทษใคร

คงเพราะเราเอง ที่รับความเปลี่ยนแปลงไม่ทัน

เอาน่า ร่าเริงไว้

เดี๋ยวก็หายเศร้า

จะสอบอยู่แล้ว

จะมานั่งคิดเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย

......

ขอบคุณทุกท่านที่ฟังปริมนั่งพร่ำเพ้อ

เรื่องไร้สาระ

ขอบคุณค่ะ

จบข่าว

Comment

Comment:

Tweet


เอาน่า เอาปากกาไว้แคะขี้มูกก้อแล้วกัน
เรื่องเพื่อนคนนั้นก็ปล่อยเธอไป เวลาคงช่วยให้เธอเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเอง
#3 by Sunday Syndrome At 2006-02-19 23:11,
55+
นะ
บล๊อกแดจังกึม
#2 by ~ * P loy * จิ้ งจก ~ At 2006-02-19 15:07,

รร.เราก้อมี
#1 by ~ * P loy * จิ้ งจก ~ At 2006-02-17 20:09,