2006/Feb/26

ไม่ได้อัพซะนานเลย

อาทิตย์นึงได้แล้วมั้ง

ไม่ใช่ว่าไม่ว่าง

แค่รู้สึกผิดที่จะต่อเน็ต

ครือ หนังสือก็ไม่ได้อ่าน

แล้วมาต่อเน็ตนี่มันรู้สึกไม่ดีแฮะ

แล้วยิ่งเห็นน้อง อยู่ม.4 จะสอบปลายภาค

อ่านหนังสือหยั่งก๊ะจะเอนท์

เลยยิ่งทำให้รู้สึกผิดเข้าไปอีก ถ้าจะเสียบปลั๊ก

ก็เลย ไม่เข้าเน็ตเลย อาทิตย์ที่ผ่านมา

แต่ถึงไม่เล่นเน็ต ก็ไม่อ่านหนังสืออยู่ดี

เหอะๆ

....................................

วันแรกของการสอบ ซึ่งก็คือเมื่อวาน

ตื่นตีห้า อาบน้ำ แล้วก็นั่งตื่นเต้น

จนถึง 6 โมงครึ่ง

และเนื่องจากตื่นเต้นมาก

กินแซนวิชไปสามอัน เพื่อบรรเทาอาการ

นั่งสองแถว ไปถึงป้ายรถเมล์ 6.45

เจอเพื่อนเยอะแยะเลย อุ่นใจ

แล้วหาเพื่อนมา 5 คน นั่งแท็กซี่ไปสนามสอบ

ไม่ใช่ว่ารวย ไฮโซ ติดหรู อะไรแบบนั้น

คำนวณแล้วว่าหารค่าเท็กซี่ 5 คนถูกกว่ารถเมล์

รถเมล์ไม่มีรถธรรมดาไปสนามสอบไง

มีแต่รถยูโร 16 บาท

นั่งแท็กซี่แค่คนละ 14 บาท ถึงเร็วด้วย

พอไปถึงก็หาตึกที่จะสอบ

พอเจอก็ไปนั่งโรงอาหาร ซึ่งอยู่ใต้ตึกนั่นแหละ

แล้วก็อ่านหนังสือ สอบเลขวิชาแรก

ใช้เวลาอ่านเลขทั้งหมด ครึ่งชั่วโมง

แล้วเข้าไปสอบด้วยความมั่นใจ

มีกากบาท 32 ข้อ ข้อเขียน 10 ข้อ

ตามหลักการควรจะทำข้อเขียนก่อนใช่มะ

ก็เอาตามหลักเลย พลิกไปทำข้อเขียนก่อน

พออีกชั่วโมงนึงจะหมดเวลา ก็ได้รู้ว่า

พลาดไปแล้ว

กว่าจะทำข้อเขียนเสร็จ ซึ่งก็ไม่เสร็จหรอก

ทำไม่ได้สองข้อ เอาเลขหวยเลย

หวยงวดที่แล้วออกเท่าไหร่ เขียนไป

เหลืออีกแค่ชั่วโมงเดียว

เหงื่อกาฬมันแตกพลั่ก

ทำไงดีวะเนี่ย

เอาๆ ใจเย็นๆ ทำไปเรื่อยๆ

ก็ทำไปได้ประมาณ 10 ข้อ

เหลืออีก 20 ข้อเอาแล้วไง 15 นาที หมดเวลา

ต่อให้เป็นเทพมาจุติก็ทำไม่ทัน

เอาวะ ใช้กฎของน้องปริมข้อที่สาม

กฎการสว่างวาบ

อ่านโจทย์ปุ๊ป

เห็นช้อยส์ข้อไหนมีออร่าเปล่งรัศมีออกมา

กาไปเลย ไม่ต้องคิดแล้ว

ดีกว่าไม่ได้ทำ

ออกมาแบบล่กๆ เค้าประกาศหมดเวลาพอดี

ลงมากินข้าวกินปลา

แล้วคุยกับเพื่อน เฮฮาปาร์ตี้

มีเพื่อนคนนึง ชื่อไอเฟิน

เมื่อเช้ามันมาเกือบสาย

นั่งรถมาได้ครึ่งทาง นึกได้ว่าลืมบัตรประชาชน

นั่งมอไซค์รับจ้างกลับไปเอาที่บ้าน

ไปถึงบ้าน ยายไม่อยู่ เข้าบ้านไม่ได้

เลยไปเรียกช่างไม้(ผู้ชาย)

ที่อยู่ข้างบ้านมาปีนห้องเอากระเป๋าตังค์ให้

ไอเฟินเอ๊ย

ไม่รู้จะพูดอะไรกับมันดี ไว้ใจเค้าขนาดนั้นเลย

นั่งคุยเพลิน

คนอื่นเค้าขึ้นห้องสอบไปแล้ว

อาวล่ะ ต่อไปสอบอังกิด

คงไม่ยากหรอกมั้ง เฮะๆ

ด้วยความคิดตื้นๆ เข้าห้องสอบไปแบบไม่คิดอะไร

20 ข้อแรก พอได้ พอจะอ่านออก

พอประมาณข้อที่สามสิบ

เริ่มรู้สึกตาลาย แล้วจะเป็นลม

จริงๆนะ จะฟุบอ่ะ

อากาศมันร้อนมากๆ แล้วอบอ้าวด้วย

เพิ่งกินข้าวอิ่ม มันก็จุก

เลยมองไปนอกหน้าต่าง ชมนกชมไม้

สักพักก็กลับมาทำสอบต่อ

พลิกกลับไปหน้าหลัง ทำจากข้างหลังก่อน

อือ ดีขึ้น สักพัก

ความง่วงเข้ามาชาร์ตกะทันหัน

ไม่ได้ หลับไม่ได้

ฝืนต่อไป จนเสร็จ

ออกจากห้องมาแบบโผเผเลย

เหนื่อยสุดๆ

ลงมา อ่านสังคมไปคุยกะเพื่อนไป

ขึ้นไปสอบ ทำเสร็จตั้งแต่ 20 นาทีแรก 80 ข้อ

ไม่ใช่ว่ามันง่ายหรอกนะ

แค่เป็นคนคิดอะไรตื้นๆ เลยไม่คิดมาก

ไม่ต้องวิเคราะห็อะไรลึกซึ้ง

เชื่อสัญชาตญาณของตัวเอง

แวบแรกที่ช้อยส์สว่างวาบเข้ามาในหัว

กาลงไป แล้วนอนต่ออีกชั่วโมงกว่า

กลับบ้านแบบโทรมๆ

..........................

วันนี้ วันสอบวันที่สอง

ไปสนามสอบแบบเคยชินมากขึ้น

ความตื่นเต้นลดลง

ไปถึง อ่านวิทย์ก่อน สอบวิชาแรก

เข้าไปก็พอได้ ละมั้ง

ตอนออกจากห้องสอบมา ก็มั่นใจนะ

ว่าเราคงจะพอทำได้

พอออกมาเจอ ไอพวกที่บอกว่า กูทำได้

ทำได้ทุกข้อเลย ไม่พลาด

แล้วมันคุยกัน ข้อนั้นตอบงี้ข้อนี้ตอบงั้น

เริ่มหน้าหดลงไปเรื่อยๆ

ทำไม่เราตอบไม่เหมือนมันซักข้อเลยวะ

เอาเหอะ ช่างมัน

ต่อไป สอบไทยวิชาสุดท้าย

ก็ชิวๆ นั่งทำไปเรื่อย

ไม่คิดมาก

เลิกบ่ายสอง กลับบ้าน

เพื่อนมันลงโรงเรียนกัน

ก็ ลงด้วย แล้วค่อยเดินกลับบ้าน

ถึงโรงเรียน เข้าไปฉี่ในโรงเรียน

ห้องน้ำที่สนามสอบสกปรก

เลยเก็บกลับมาด้วย

แล้วไปกินเตี๋ยวเรือหน้าโรงเรียน

เดินกลับบ้าน

จบการสอบ สองวันแรก

ยังต้องสอบอีกสองวัน อังคาร กะพุธ

..............................

เมื่อตอนประมาณสองทุ่มกว่า

มีรถคันนึง วิ่งขึ้นไปบนเกาะกลางถนน

ขึ้นไปทำไม่ไม่รู้ ไม่มีใครรู้จุดประสงค์ของคนขับ

ปริมได้ยินเสียงดัง บึก บึก!!

แล้วโผล่หน้าออกไปดูตรงหน้าต่าง

เห็นรถสีแดงอยู่บนเกาะกลางถนน

ขึ้นไปทั้งคันเลยนะ ไม่มีซักล้อที่อยู่บนถนน

หลังจากได้ยินเสียงประมาณ 0.5 นาโนเส็ค

ไทยมุงเริ่มทยอยกันเข้าไปควบคุมสถานการณ์

เป็นความสามารถพิเศษของคนไทยอย่างหนึ่ง

รวดเร็วจริงๆ

ปริมเลยลงไปดูบ้าง ก็อยากรู้เหมือนกันนี่นา

แต่ไม่ได้ข้ามถนนไปนะ ยังอยู่ฝั่งตัวเอง

(นับว่ายังพอมีความยับยั้งชั่งใจ)

เถ้าแก่ร้านขายเครื่องเขียนข้างๆบ้าน

ปลดอาวุธ(กระเป๋าคาดเอว)ออก

ให้ลูกชายไปเก็บ แล้วชวนเพื่อน

รุ่นเดียวกัน (ประมาณ 60 ปี)

วิ่งข้ามถนนไปมุงกะเค้ามั่ง

แก่แล้วนา อาเหล่าเจ็ก

เอาน่า ความอยากรู้ไม่เข้าใครออกใคร

สักพักรถตำรวจก็มา

มีคนอุ้มผู้หญิงออกมาจากรถ

ท่าทางเจ็บหนักอยู่เหมือนกัน

รถไปชนเสาป้าบอกทาง(คอนกรีตเสริมเหล็กขนาด 1 คนโอบ)

ไม่รู้ว่าทำไมถึงเอาไปไว้ที่เกาะกลางถนนได้

นานๆทีจะมีเหตุการณ์อย่างนี้เกิดขึ้นแถวนี้

มันเป็นความสุขเล็กๆน้อยๆของชาวดอนเมืองนะ

ถึงจะบนความทุกข์ของคนอื่นก็เหอะ

เป็นความตื่นเต้นเล็กๆ

ภายในสังคมเล็กๆอันสงบสุขแห่งนี้

นานๆที ขอพวกเรามีความสุขนิดๆหน่อยๆมั่งเหอะ

ถึงจะรู้สึกผิดนิดหน่อย ที่มีความสุขกับเรื่องแบบนี้ แต่ก็

ตื่นเต้นดีนะ ว่ามั้ย ??

...........................

เอนทรี่นี้ ยาวไปหน่อย อ่านข้ามๆไป ไม่ว่ากัน

Comment

Comment:

Tweet


อ่าๆ ..

เหลืออิกกี่วิชาก็กัดฟันตั้งใจก้มหน้าก้มตาอ่านกันไปนะอินู๋ ..

..

ขอพลังจงอยู่กับคุณ ..

..

..

..

..

พลังอันยิ่งใหญ่มาพร้อมความรับผิดชอบอันใหญ่หลวง ..

..


อะไรนะ ฮะ อ๋อ คนละเรื่อง ..

เฮอะๆ เบลอ ..
#3 by POR At 2006-03-01 15:32,
ช้อยส์สว่างวาบ ..

น่าจะรู้จักทฤษฎีนี้ตอนยังเรียนอยู่นะ จะได้เอามาใช้มั่ง ..
#2 by POR At 2006-03-01 15:28,
เหนรุ่นพี่ที่รร.ไปสอบเหมือนกัน

หลายรร.เลย
สอบเสดเหนรุ่นพี่บ่นว่ายาก
ในห้องสอบก้อร้อนตับแตก - -

ขอให้เอนท์ติดน่ะค้า
#1 by ++ AunG*Pooh-noi ++ At 2006-02-26 22:15,